کلبه ای کوچک ولی با عشق...

خدا لعنت کند بر واژه ها حتی خداحافظ !
که یعنی آتشی افتاده در من با خداحافظ !
سکوت افتاده مثل رعشه ای بر استخوانهایم
شبیه موج سرد ساحل دریا خداحافظ

چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟
چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟
خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم
خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!!
واپسین لحظه دیدار ، منو دست گریه نسپار ، توی تردید شب خدا نگهدار ، اگه خوابم اگه بیدار ، تو ی این فرصت تکرار ، بگو عاشقی برای آخرین بار

* آدمها فقط در یک چیز مشترکند ، متفاوت بودن . ( رابرت
زند )

* کسی به حساب می آید که دیگران را به حساب آورد . (
مالکم س . فوربی )

* انسان همان است که خود باور می کند . ( آنتوان چخوف )

یک آینه ی زلال مرمر دل تو
یک دهکده لبریز کبوتر دل تو
من قلک عشق خویش را می شکنم
یک خانه اجاره می کنم در دل تو
یک خانه اجاره کرد پایین دلم
با نیت غصب دیر یاسینِ دلم
با حربه ی این دختر اسرائیلی
اشغال شده خاک فسلطین دلم

این شهر

از گم شدن نمی ترسد.

در خواستهای من از خدا

از خدا خواستم تا دردهایم را التیام بخشد

خدا پاسخ گفت:

مخلوق من ! هر دردی را درمانی است و این تو هستی که باید

 درمان دردهایت را بجویی.

از خدا خواستم تا جسم ناتوان مرا توانایی بخشد

خدا پاسخ گفت :

آفریده من آنچه که باید تکامل یابد روح توست جسمت تنها قالب

 گذراست

از خدا خواستم تا به من صبر عنایت کند

خدا پاسخ گفت بنده قدرتمند من! صبر حاصل سختی است عطا

شدنی نیست بلکه آموختنی است

از خدا خواستم تا مرا شادی و شعف بخشد

خداوند پاسخ گفت:

نازنینم من به تو موهبت بسیار بخشیدم شاد بودن با خود توست

از خدا خواستم تا رنجهایم را کاستی ده

د

خداوند پاسخ گفت:

مخلوق صبورم بهای رنج تو دوری ا زدنیا و نزدیکی به من است

از خدا خواستم تا روحم را شکوفا سازد

خداوند پاسخ گفت :

پرورش روح تو با تو اما آراستن آن با من

از خدا خواستم تا از لذایذه دنیا سرشارم سازد

خداوند پاسخ داد:

من به تو زندگی بخشیدم بهره مندی از آن با تو

از خدا خواستم تا راه عشق ورزیدن را به من بیا موزد

خداوند پاسخ گفت :

اشرف مخلوقات من بالاخره دریافتی که چه از من بخواهی

به خاطر داشته باش در مسیر عشق ورزیدن به من

به مقصد دوست داشتنه

دیگران خواهی رسید

فاطمه بنیانگذار مذهب است
فاطمه آموزگار زینب است
نام زهرا خود حدیث برتر است
نام زهرا رمز جنگ حیدر است
نام زهرا مایه احساس بود
نام او ذكر لب عباس بود

فاطمیه قصه گوی رنجهاست     
تفسیر سوز و گداز مرتضی ست

فاطمیه شعر داغ لاله است 
قصه ی زهرای هجده ساله ست

فاطمیه شرح دیوار و در است  
مشق و املای حسن تا خاتم است

زهرا که شهید گشت بی جرم و گناه
هست از غم او، سینه ی عالم پر آه
ناموس خدا کجا و سیلی خوردن
لا حول و لا قوه الا بالله

کشته شد محسن آنان که تماشا کردنند
سند تیر به اصغر زدن امضاء کردنند

 ای کاش فدک این همه اسرار نداشت
ای کاش مدینه در و دیوار نداشت
فریاد دل محسن زهرا این بود
ای کاش در سوخته مسمار نداشت
کاش قلبم به قبرش راه داشت
کاش زهرا هم زیارتگاه داشت

دل از غم فاطمه توان دارد، نه
و ز تربتِ او کسی نشان دارد، نه
آن تربتِ گمگشته آیا زَواری
جز مهدی صاحب الزمان دارد، نه

 زآن روزی که سیلی خورد زهرا
سیه شد روزگار اهل معنا
شنیدم زعارفی که می فرمود
حکم فرج را کند زهرای سیلی خورده امضا
 

بعد از این خورشید می ماند غریب ، می تراود از لبش ام یجیب . . .
از مشرق قلبم رسیده فاطمیه . رخت عزایم کو ، رسیده فاطمیه . . .

حضرت محمد (ص) : فاطمه پاره تن من است . هر که او را بیازارد ، مرا آزرده خاطر کرده
است و هر که او را شاد کند ، مرا نیز خوشحال نموده است .
 

خواستم بگویم، که فاطمه دختر محمد است.
دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه همسر علی است.
دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه مادر حسین است.
دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه مادر زینب است.
باز دیدم که فاطمه نیست.
نه، این‌ها همه هست و این همه فاطمه نیست.
«فاطمه، فاطمه است»